انسانی ترین کاری که می توانیم در طول حیاتمان انجام دهیم

این است که بیاموزیم باورها و احساسات صمیمانه خود را ابراز

 داریم و با عواقب  و نتایج آن زندگی کنیم.این نخستین خواسته

 عشق است که ما را در برابر دوستانمان آسیب پذیر می سازد .

اما این آسیب پذیری...این قابل نفوذ بودن تنها چیزی است که ما

  می توانیم به دیگران ارزانی داریم...

                                                                    رومن رولان 

باز هم  آن سقفی را که با هزار زحمت

                                     بر روی دل تو و این بینوا کشیده بودم خراب کردی!

فقط می گویی این دیوارهای فرسوده تحمل سقف نو ندارند.

پیش از این هم گفتی٬

                  گفتم دیوارها را دوباره می سازم...

                                                                   نگذاشتی

آخر غمت چیست آسمانی؟

ما که رفتیم پی رد گلهای فراری.....

                              پس دلت برای جه اینقدر بهانه گیر شده است؟

               من سرد و بی هدف در خیابان ها می گردم

                                               و

            مداد رنگی هایم را به عابرین خسته ای می سپارم

                  که چشمانشان صبح ها سیاه و سفید است

               و شبها با عشق های سر راهی رنگی می شود.

باز هم کفشهایت گلی است.

                    آخر سر هم کفشهایت پر از اشگ می شود.

                     اگر تو در یک شب سرد و تاریک زمستانی

             فانوسی روشن زیر  کتت روی قلبت پنهان کرده باشی

                                 نه از سرما می لرزی

                               نه از تاریکی می ترسی

                             و نه از تنهایی می هراسی

تو مثل شهر کوچیک من       هنوز برام  خاطره   سازی

                     هنوزم قبله معصوم  نمازی

تو  مثل  یاد  بازی   من        در کو چه های پیر و خاکی

                   هنوزم برای من عزیز و پاکی

با تو بوی کاهگل و خاک

                              عطر کوچه باغ نمناک

                                                           زنده میشه

با تو بوی خاک و بارون

                          عطر ترمه و گلابدون

                                                           زنده میشه

این مطلب هیچ تشابهی با مطالب قبلیه وبلاگم نداره ولی دوست دارم نظر شما دوستان عزیزم را در رابطه با آن بدانم .

    "بعضی ها فکر می کنند می توانند با سر پوش گذاشتن روی اشتباهاتشان  یا مخفی کردن آنها خودشون را آدم خوب و قابل اعتمادی جلوه دهند غافل از اینکه همیشه یک حادثه دستشون را رو میکنه"

دوباره کودکی قصه هایم آغاز شد

دوباره نگاه های منتظر و بی پایان

دوباره ستارگانی که برق نگاه تو را دارند 

دوباره سلام های خسته و پر معنا

دوباره دست هایی که برای یکی شدن سرگردانند

دوباره جوانی و سفر به عاشقانه ها

دوباره لبخندی که به اندازه عمق صدایت طول می کشد...

....دوباره بدرود گمگشده ای به رنگ سرخ عشق

و باز از نو

              تنها ماندن و هراس از شروع های دوباره...

همه

    لرزش دست و دلم

                                از آن بود

که عشق

             پناهی گردد٬

پروازی نه

          گریزگاهی گردد.

و خنکای مرهمی

                         بر شعله زخمی

نه شور شعله

                  بر سرمای درون....

                       که هربار می خوانمش مدت ها به فکر فرو می روم:

        شاملوی بزرگ دیگر ما را به شبانه تازه ای مهمان نمی کند٬مطب رایگان

       غلامحسین ساعدی تعطیل است ٬فروغ دیگر کودکی را از جذام خانه به

       خانه خود نمی برد ٬صمد بهرنگی دیگر برای آموزش و پرورش از معایب

       کتابهای درسی نمی نویسد......جای این غولهای زیبا خالیست و ما تنها

       مانده ایم ٬ ولی کودکان آبروی انسان و ضامن آغاز دوباره جهانند .......

  باید به کودکان آموخت که جهان بی باطوم و گلوله زیباتر است

  باید به فکر ساختن یک بادبادک بود...

  هنوز هم با مشتی نخ و کمی کاغذ

                                می شود به گیس طلای خورشید رسید

  کودکی که با مسلسل بازی می کند

                                                جهان را نجات نخواهد داد...